Kleopatra (ang. Cleopatra) – kolorowy film biograficzny, dramatyczny, historyczny, produkcji amerykańsko-brytyjsko-szwajcarskiej w reżyserii Josepha L. Mankiewicza z 1963 roku.
Udramatyzowana, najdroższa i najbardziej dochodowa wersja opowieści o królowej Egiptu Kleopatrze. Główne rolę grali Elizabeth Taylor i Richard Burton, którzy na planie filmu mieli płomienny romans, który skończył się dwoma małżeństwami.
Scenariusz filmu powstał na podstawie książki Carla Mario Franzero oraz historycznych opowieści. Budżet wyniósł 44 miliony USD. Zdjęcia rozpoczęto 30 września 1960 roku, a ukończono 24 lipca 1962 roku. Natomiast sceny batalistyczne kręcono od lutego do marca 1963 roku. Przez cały okres kręcenia trwała kampania reklamowa filmu.
- Reżyser – Joseph L. Mankiewicz
- Scenariusz – Joseph L. Mankiewicz, Ranald MacDougall, Sidney Buchman
- Muzyka – Alex North
- Zdjęcia – Leon Shamroy, Jack Hildyard
- Scenografia – John DeCuir, Herman A. Blumenthal, Hilyard M. Brown, John DeCuir, Boris Juraga, Maurice Pelling, Jack Martin Smith, Elven Webb, Paul S. Fox, Walter M. Scott
- Kostiumy – Vittorio Nino Novarese, Renié, Irene Sharaff
- Montaż – Dorothy Spencer, Elmo Williams
- Producent – Walter Wanger
- Producent wykonawczy – Peter Levathes
- Dźwięk – Murray Spivack, Bernard Freericks
- Efekty specjalne – L.B. Abbott, Emil Kosa Jr.
- Charakteryzacja – Robert J. Schiffer, Alberto De Rossi
Uwaga! W dalszej części artykułu znajdują się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.
Prawie trzyletniemu okresowi realizacji tego filmowego giganta towarzyszyła nie tylko szeroko zakrojona akcja reklamowa ale także zręcznie podsycane zainteresowanie tym co działo się na planie – przede wszystkim romansem Taylor i Burtona. Wyobraźnię rozpalały też liczby. Budżet filmu opiewał na 40 milionów dolarów, w kulminacyjnej scenie wjazdu Kleopatry do Rzymu brało udział 7000 statystów, uszyto 26 tysięcy kostiumów, wybudowano 28 wiernych kopii okrętów egipskich, nad rekonstrukcją portu aleksandryjskiego i Forum Romanum pracowała cała armia techników, cieśli i konsultantów. Zmęczony tą gigantomanią Mankiewicz oświadczył: Następny film, jaki zrobię rozgrywać się będzie w budce telefonicznej, z bohaterem, który dzwoni do żony, że przyjdzie wcześniej na obiad. Nie dziwi zatem, że zainteresowanie towarzyszące premierze filmu było ogromne. Krytyka wprawdzie daleka była od zachwytów, ale publiczność dopisała, choć nie na tyle by zwróciły się koszty produkcji. Dzieje starożytnej królowej Egiptu słynącej z piękności i inteligencji, dzięki czemu udało jej się uwieść dwóch wielkich mężczyzn swej epoki Juliusza Cezara i Antoniusza, okazały się wdzięcznym materiałem filmowym. Jakkolwiek dla jednych film był nudnawym kiczem dla innych zapierającym dech w piersi widowiskiem jedno pozostaje pewne: Kleopatra ma swe poczesne miejsce w historii dziejów kina.
(Opis pochodzi ze źródeł Filmoteki Narodowej)
Tu kończą się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.
edytuj Linki zewnętrzne
|